انتخاب لنز مناسب برای فیلمسازی

پرسش «چه لنزی بخرم؟» پرسش درستی نیست؛ پرسش درست این است: «می‌خواهم تماشاگر چقدر به شخصیت نزدیک باشد؟» لنز واید تماشاگر را وارد اتاق می‌کند، لنز تله او را پشت پنجره نگه می‌دارد. همه‌ی مشخصات فنی بعد از این تصمیم می‌آیند.

فاصله‌ی کانونی و فاصله‌ی عاطفی

یک نمای نزدیک با لنز ۲۴ میلی‌متری و یک نمای نزدیک با لنز ۸۵ میلی‌متری اندازه‌ی یکسانی از چهره را نشان می‌دهند، اما یکی صمیمی و کمی ناآرام است و دیگری آرام و فاصله‌دار. این تفاوت از پرسپکتیو می‌آید: لنز واید پس‌زمینه را دور می‌کند و شخصیت را در فضا تنها می‌گذارد؛ لنز تله پس‌زمینه را فشرده می‌کند و شخصیت را از آن جدا می‌کند.

دیافراگم؛ بیش از نور

دیافراگم باز فقط برای کم‌نوری نیست. عمق میدان کم به شما اجازه می‌دهد نگاه تماشاگر را هدایت کنید و بگویید در این کادر چه چیزی مهم است. اما هر چیز که تار می‌شود از داستان بیرون می‌رود؛ اگر می‌خواهید فضا هم بازی کند، دیافراگم را ببندید و از لنز وایدتر استفاده کنید.

لنز، دوربین را به جای تماشاگر می‌گذارد. بقیه‌اش جزئیات است.

مجموعه‌ی لنز برای فیلم اول

• یک لنز ۳۵ میلی‌متری برای نماهای عمومی و دیالوگ‌های دونفره
• یک لنز ۵۰ یا ۵۸ میلی‌متری به‌عنوان «چشم» فیلم
• یک لنز ۸۵ میلی‌متری برای نماهای نزدیک و پرتره
• و در صورت امکان، یک لنز ۲۴ برای فضاهای تنگ

سه لنز پرایم با شخصیت یکسان (از یک خانواده یا یک سازنده) از یک زوم گران‌قیمت بهتر است؛ نه به‌خاطر کیفیت، بلکه به‌خاطر این‌که شما را وادار می‌کند قبل از هر نما تصمیم بگیرید.